Vlaggen van de Europese Unie

Dit blogbericht is de eerste in een serie van drie, waar ik zal zijn het verkennen van de komende wijzigingen van de European Human Rights systeem. In deze post wil ik een overzicht van de Europese Unie te geven. De tweede blog post zal zich richten op het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Beide deze posten zal de basis leggen voor de derde blogpost, waar de EU toetreedt tot het Europees Verdrag voor Rechten van de Mens zal worden besproken.

Na de Tweede Wereldoorlog, de naties van Europa zag de regionale samenwerking als een belangrijke voor het vermijden van nieuwe oorlogen. Uit de as van de oorlog twee internationale organisaties werden opgericht, de Raad van Europa en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. De voormalige bestaat tot op de dag, en is de moederorganisatie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. De laatste was de eerste bouwsteen van de Europese Unie.

De lay-out van de Unie

De Europese Unie is, op zijn hart, een internationale organisatie. Echter, in tegenstelling tot de traditionele internationale organisaties, die over het algemeen een vorm van geïnstitutionaliseerde intergouvernementele samenwerking, heeft de Europese Unie een veel grotere autonomie. ¹ De EU heeft ook zijn toegekend aanzienlijke bevoegdheden van de lidstaten.

Deze bevoegdheden zijn voornamelijk uitgeoefend door de vakbonden "vier primaire organen. De Commissie is de vakbonden uitvoerende orgaan. Het bestaat uit 27 commissarissen - een uit elke lidstaat - zittend in hun prive-vermogen. De Commissies primaire taken suggereert nieuwe wetgeving, handhaving van de wetgeving de bestaande, en het vertegenwoordigen van de EU naar buiten toe.

Een manier om van de tenuitvoerlegging van de EU-wetgeving is door het Europese Hof van Justitie (EHvJ). Als de hoogste rechtbank van de EU is verwerkt hoofdzakelijk twee soorten zaken: Ten eerste, de zogenaamde handhavingsacties, ² die worden gebracht door de Commissie tegen een lidstaat die zij van oordeel is niet te vervullen van zijn verplichtingen op grond van EU-wetgeving. Ten tweede, naargelang het geval, kunnen de nationale rechter ofwel een recht, of verplicht, aan het HvJ EG haar advies over de relevante EU-wetgeving te vragen. Het Hof geeft dan een prejudiciële beslissing, die bindend zal zijn op de nationale rechter. ³

De derde instantie het vermelden waard is de Raad. Het bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten, en heeft het laatste woord over de EU-wetgeving en de internationale overeenkomsten tussen de Unie en niet-lidstaten. Het is het ook het budget en de coördinatie van het economisch, buitenlands en defensiebeleid. Stemmen in de Raad worden gewogen op basis van de grootte van de landen, en bindende wetgeving kan worden genomen zonder dat waarvoor eenparigheid van stemmen. Hoewel de raad de belangrijkste organen in andere internationale organisaties lijkt, het verschilt door te kunnen bindende wetgeving voor de lidstaten passeren zonder unanieme instemming.

Tot slot hebben we het Parlement. Het bestaat uit enkele honderden leden rechtstreeks verkozen door de onderdanen van de lidstaten. Het is bedoeld om de democratie te geven aan de Unie. Echter, weinig mensen zorg over, of zelfs deel te nemen aan het Europees Parlement verkiezingen. Daarnaast zijn er geen partijen in de traditionele zin, maar eerder coalities van soortgelijke nationale partijen. Als men voegt eraan toe dat de parlementen de bevoegdheid om de mix beperkt is, kan men gemakkelijk zien dat de democratische alibi van de Europese Unie ontbreekt in verantwoording en effectiviteit. Echter, aangezien het Verdrag van Lissabon in werking is getreden in 2009, de parlementen bevoegdheden bij het passeren van wetgeving is enigszins toegenomen. Terwijl de wetgevende macht in het einde berust bij de Raad, de procedure vandaag de dag heeft een grotere mate van samenwerking ingebouwd.

Wetgeving die steken

Het is niet alleen de lay-out van de organen die geven de EU haar 'supranationale karakter. Veel als gevolg van de het Hof van Justitie, dat volgde op een lijn van jurisprudentie geleidelijke uitbreiding van de Unie bevoegdheden voor rekening van de lidstaten heeft de EU-wetgeving uitgegroeid tot een krachtig hulpmiddel. Sinds de jaren 1960 het Hof van Justitie heeft verklaard dat de EU-wetgeving zowel de rechtstreekse werking heeft in, en geniet van heerschappij over, het nationale recht. ⁴

Deze rechtspraak heeft op zijn beurt is geaccepteerd door bijna alle nationale rechtbanken. Zo worden uitvoeringsmaatregelen door de afzonderlijke lidstaten niet per se nodig is voor de burgers om kunnen doen op de EU-wetgeving voor de nationale rechter. Aangezien de EU-recht kan ook worden gebruikt voor het ontbinden nationale wetgeving heeft een angel aan dat het ongeëvenaard door andere internationale organisaties.

De EU en de rechten van de mens

Vanwege de brede scope van de hedendaagse EU-wetgeving, een deel van de wetgevingsbesluiten aanleiding geven tot bezorgdheid over de mensenrechten. Start als een economische unie, heeft de mensenrechten niet echt een plaats in de EU-wetgeving in de vroege jaren. Door de jurisprudentie van het Hof van Justitie, was echter een EU-concept van de mensenrechten geëvolueerd in de eerste paar decennia na de vereniging opgericht. ⁵

Bij het creëren en interpreteren van de EU-concept van de mensenrechten het Europees Hof van Justitie is geïnspireerd door zowel de nationale constitutionele tradities en internationale verdragen. Vooral het Europees Verdrag voor Rechten van de Mens werd in hoog aanzien. Aan het begin van het millennium de EU ook uitgeroepen tot een eigen Handvest van de grondrechten, die uiteindelijk juridisch bindend geworden door het Verdrag van Lissabon in 2009.

Maar, zoals we zullen zien in mijn nog te verschijnen artikelen, het EU-concept rechten van de mens zijn grenzen had. Voordat we kunnen deze beperkingen te onderzoeken in detail een kort onderzoek van het Europees Verdrag Rechten van de Mens, en het systeem van handhaving, is noodzakelijk. Dat zal het onderwerp van het volgende artikel.

-

Stian OBY Johansen is uit Noorwegen, en werkt als Research Assistent aan het Centrum voor Europees Recht aan de Universiteit van Oslo. Hij is momenteel het schrijven van zijn Master thesis over de komende toetreding van de Europese Unie tot het Europees Verdrag voor de rechten van de mens.